Geloofsgesprek met mevrouw Ina Molenaar

Mevrouw Molenaar is geen onbekende in Berkel; zij is actief meelevend lid van onze gemeente, is enthousiast, energiek en positief en houdt van mooie verhalen.

Ook nu zij de 80 gepasseerd is, is zij samen met haar man Jan nog zeer actief bezig met het tractorenmuseum aan de Noordeindseweg, waar een indrukwekkende collectie landbouwmaterieel te vinden is.

 

Aanleiding voor dit gesprek: biografie ‘Gewoon Ina’

In de Heraut van 14 juli 2021 stond een mooi, paginagroot interview over mevrouw Molenaars boek ‘Gewoon Ina’, een 480 pagina’s tellende ‘page-turner’. Het is voor € 19,95 te koop bij de Berkelse boekhandels Janneke en Van Atten.

Mevrouw Molenaar heeft inmiddels al heel wat positieve reacties gekregen. Veel lezers herkennen veel in het levensverhaal van een actieve vrouw op een Berkels boerenbedrijf in de periode van na de Tweede Wereldoorlog.

In dit gesprek gaan we op zoek naar de ‘geloofslijnen’ in het leven van mevrouw Molenaar, die uiteraard ook in het boek terugkomen.

 

Aanstekelijk geloof

 

Tot haar 21e levensjaar woonde mevrouw Molenaar in Delfgauw.

Vooral het geloof van haar vader, die naar de Lutherse Kerk in Delft ging, maakte indruk.

Vader was actief in de gemeente, die destijds best vooruitstrevend was.

Regelmatig werden er presentjes naar ouderen gebracht, er was veel sociaal contact, na de dienst bleven de mensen nog even napraten op het kerkplein. Dat deed men destijds zeker niet in alle kerkelijke gemeenschappen.

 

Veel leren

Kerk en school waren in die tijd nog sterk verbonden. Wekelijkse leerde mevrouw Molenaar op school een psalmvers en elke morgen was er een half uur bijbelse geschiedenisles.

De catechismus werd geleerd. Voorgangers zorgden ervoor dat de jongeren vooral positief naar de teksten keken; het ging niet over angst bij leven en in sterven, maar juist over troost en vreugde! Mevrouw Molenaar wordt er nog helemaal blij van, terwijl ze zondag 1 (‘Wat is uw enige troost’) grotendeels uit haar hoofd opzegt. Ook had ze fijne herinneringen aan de catechisatielessen, waar de gesprekken toegankelijk, open en positief waren.

 

Hard werken

Als 15-jarige werkte mevrouw Molenaar bij een langdurig ernstig zieke moeder. Het was een heel eind fietsen, maar dat hoorde er gewoon bij. Als jong meisje was het best zwaar om zo direct met lijden te worden geconfronteerd, maar in het gezin werden goede geloofsgesprekken gevoerd, de bijbel speelde een grote rol; de vader en moeder namen de jonge Ina mee in hun manier van denken over geloofszaken.

 

Bijzondere momenten

Ze maakte ook bijzondere dingen mee. Zoals een keer bij een spoorwegovergang in de mist. Toen de trein voorbij was en ze na lang aarzelen haar fiets toch onder de spoorbomen door trok, bleek er nog een andere trein aan te komen. Net op tijd kon ze wegkomen; ze ontsnapte als door het oog van de naald.

Die uitdrukking was haar op de catechisatie uitgelegd. De ‘naald’ was een smalle poort, naast de grote poort van Jeruzalem. Door de naald kon een kameel alleen naar binnen zonder bagage. Ze konden wel naar binnen zoals ze zijn, maar niet met wat ze hebben.

 

Geloofsvertrouwen

Vooral rond Pasen moet mevrouw Molenaar aan haar vader denken. Hij zong dan uit volle borst, hij straalde uit dat hij een vast vertrouwen had in de opgestane Heer! Hij overleed onverwachts na een operatie.

Mevrouw Molenaar heeft vanwege lichamelijke klachten meerdere zeer spannende momenten gekend, haar leven had zomaar kunnen eindigen. Nu is ze des te meer dankbaar dat ze er nog steeds mag zijn, ook voor haar kinderen en kleinkinderen.

 

Tot slot

Nog dagelijks lezen meneer en mevrouw Molenaar nog uit hun Bijbel en vaak ook een stukje uit een dagboek. Het zorgt elke dag weer voor de juiste focus op de belangrijke dingen van het leven, wat de dag verdere ook zal brengen.

Mevrouw en meneer Molenaar, hartelijk dank voor dit fijne gesprek! Alle goeds en hopelijk tot snel in de kerk!